1ο επιστημονικό συνέδριο για τα Κοινά και την Κοινωνική κι Αλληλέγγυα Οικονομία

Πολύ ενδιαφέροντα πράγματα στο afisa-final«1ο επιστημονικό συνέδριο για τα Κοινά και την Κοινωνική κι Αλληλέγγυα Οικονομία»  4 μέρες , 17 συνεδρίες (θεματικές ενότητες εισηγήσεων) ,περισσότερες από 50 εισηγήσεις. Ελεύθερη πρόσβαση στο κοινό, κάτι που επέτρεψε και σε μη ακαδημαϊκούς να παρακολουθήσουν.

Οι εισηγήσεις αφορούσαν πολλά διαφορετικά πεδία και προσεγγίσεις, γύρω από τις έννοιες των κοινών και της Κ.Α.Ο. (παραδείγματα εγχειρημάτων, μεθοδολογία, ιστορική σύνδεση, θεωρητικό υπόβαθρο – κριτικά θεωρητικά εργαλεία, προεικόνιση κοινωνικού μετασχηματισμού, δυνατότητες, χωροταξία, πόροι κ.α. ).  Εδώ το πρόγραμμα μαζί με περιλήψεις των εισηγήσεων.

Ακολουθεί μια πρόχειρη ανταπόκριση από τέσσερις συνεδρίες:

Την πρώτη μέρα τρεις εισηγήσεις – κουβέντες για τις «Μορφές οργάνωσης, από το παρελθόν στο μέλλον (κολεκτίβες, οικογενειακή μικροϊδιοκτησία, ομότιμα δίκτυα)»:
Λουκιανός Χασιώτης,
Το εγχείρημα της κολεκτιβοποίησης στην Ισπανία του εμφυλίου πολέμου: ιστοριογραφικές προσεγγίσεις
Γιώργος Λιερός
Η οικογενειακή μικροϊδιοκτησία και τα κοινά
Πέτρος Πετρίδης
Δώρο, δωρεάν εργασία και πνευματική ιδιοκτησία: Οι περιπτώσεις των ομότιμων δικτύων και των μαζικών διαδικτυακών παιχνιδιών

Η πρώτη εισήγηση ήταν ιστορικού χαρακτήρα (αναφορά στις κολλεκτίβες επί ισπανικού εμφυλίου). Έγινε αναφορά στις διαφορετικές εκδοχές της, και τις αντιφάσεις στη διαδικασία κολλεκτιβοποίησης στις διάφορες περιοχές της Ισπανίας κ.α. (για τις διαφορετικές περιπτώσεις αποδοχής ή όχι της λογικής των απαλλοτριώσεων στην ύπαιθρο κ.α.) Μια κατάσταση που πάτησε στην παράδοση και της αυτοδιαχείρισης και του αναρχοσυνδικαλισμού και του κοινοτισμού. Συγκράτησα πως ουσιαστικά: 1. Η κολλεκτιβοποίηση σε πολλές περιπτώσεις οδήγησε και σε εκσυγχρονισμό και σε αύξηση της παραγωγής, 2. πολλές φορές κατέληγαν σε εργατικό καπιταλισμό και σε άλλα φαινόμενα μερικού ή σημαντικού εκφυλισμού. αλλά 3. και η ενσωμάτωση των πολιτικών σκοπών της δεν ήταν πάντοτε μαζική, ούτε ομοιογενής από τα μέλη που συμμετείχαν. Περίληψη της εισήγησης. Ο Λουκάς Χασιώτης είναι επίκουρος καθηγητής ιστορίας – στο Α.Π.Θ.

Ακόμη περισσότερο με κέντρισαν οι άλλες δύο. Ο μεν Λιερός (βλέπε «Κοινά, κοινότητες, κοινοκτημοσύνη και κομμουνισμός: Από τον κόσμο των κοινών στον κοινό κόσμο» 2016 κ.α.) έχει πολύ ζωντανό λόγο με έμφαση στα παραδείγματα των Κοινών που «τρέχουν» σήμερα και στις προοπτικές τους. Έβαλε ζητήματα προβληματισμού μέσα από ζωηρή τόσο εννοιολόγηση (στηριγμένη θεωρητικά πολλές φορές στο σχετικό εννοιολογικό πλαισιο του Δημήτρη Κωτσάκη και τα εργαλεία της Άρεντ, ανάμεσα σε άλλα), όσο και τρόπο/ύφος που αφηγείται. Έτσι καταλήξαμε να μιλάμε για τη διαφορά του Προσωπικού από το Ιδιωτικό. («κόσμος – ιδιοκτησία του Είναι», αν μπορούμε να το πούμε έτσι, σε αντιδιαστολή με τον «κόσμο – ιδιοκτησία του Έχειν»). πχ ο πολεμιστής (κατ)έχει το τόξο παραδοσιακά,το οποίο τον χαρακτηρίζει, είναι συνέχεια του, κι αυτό δεν πωλείτα, ανταλλάσσεται κτλ είναι στοιχείο του «είναι» του. Επίσης στην ίδια εισήγηση μιλήσαμε για τη λογική του Δώρου διαχρονικά, ακόμη και σε κοινότητες με έντονες αντιθέσεις και συγκρουόμενα συμφέροντα μεταξύ των μελών τους κ.α. (πχ ο δωρισμός των μεταναστών σε νησιώτικες κοινότητες της ελλάδας απαντάται σε πολλά μέρη του κόσμου, και δημιουργεί ένα άτυπο ανταγωνισμό Δωρεάς, πάνω στην οποία στηρίζουν πολλα αυτές οι κοινότητες). Περίληψη της εισήγησης. Ο Γιώργος Λιερός είναι κτηνίατρος και συγγραφέας

Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα η εισήγηση του Πέτρου Πετρίδη για τα ομότιμα δίκτυα διαμοιρασμού αρχείων (P2P- όπως τα bitTorrent πχ pirate bay κ.α.) και τις μαζικές κοινότητες παικτών και φαν των online multiplayer games. Όπου ενώ τα πρώτα είναι φύση οριζόντια, εντούτοις πολλές φορές καταλήγουν να κυριαρχούν σε αυτά μορφές κλειστότητας (register, ελιτ εντός τους, κι ο μηχανισμός της αναλογίας που οδηγεί σε καταστάσεις σπάνεις εξαιτίας των περιορισμένων πόρων), κι αντίστροφα στα online games όπου κατά κανόνα ανήκουν σε εταιρίες, με σκληρό κοπιράιτ και αναπτύσσεται ο δημιουργικός καπιταλισμός (παράγεται οικονομική αξία από την ψηφιακή εργασία των παικτών η οποία καρπώνεται από τις εταιρίες), δημιουργούνται διάφορες δυνάμεις (ας το πούμε «ανοιχτότητας») όπου οι χρήστες «καρπώνονται» κοινωνικοποιώντας διάφορες διεργασίες τον κώδικα των εταιριών (πχ πειρατική εξόρυξη δεδομένων – data mining, παιχνίδια παράγωγα των αρχικών επίσημων παιχνιδιών τν εταιριών που φτιάχνουν οι χρήστες, πειρατικοί servers, ‘μαύρη’ πραγματική οικονομία που γεννιέται μέσω των παιχνιδιών κοκ). Εδώ η περίληψη της εισήγησης «δώρο, δωρεάν εργασία και πνευματική ιδιοκτησία: οι περιπτώσεις των ομότιμων δικτύων και των μαζικών διαδικτυακών παιχνιδιών». Ο Πέτρος Πετρίδης είναι διδάκτορας κοινωνικής ανθρωπολογίας στην Πάντειο

Το Σάββατο στην ενδέκατη συνεδρία σχετικά με: «ΚΑΟ, κοινά και χώρος (1): Γειτονιές, ανοικτοί χώροι και αυτοδιαχείριση, κοινές λειτουργίες, τόπος, κοινότητα»
Γιώργος Χατζηνάκος
Αστικά Πειράματα σε Καιρούς Κρίσης: Το Παράδειγμα της ‘Γειτονιάς’ Σβώλου, Θεσσαλονίκη
Πασχάλης Αρβανιτίδης, Φωτεινή Νασιώκα
Αστικοί ανοιχτοί χώροι και αυτοδιαχείριση στην Ελλάδα
Ιορδάνης Στυλίδης
Ένα οικοδομικό τετράγωνο
Γιώργος Γριτζάς, Ειρήνη Τζέκου
Τόπος, κοινότητα και δικτύωση στη συζήτηση για τους εναλλακτικούς οικονομικούς και πολιτικούς χώρους και τις οικονομίες της κοινότητας
Ο Γιώργος Χατζηνάκος (λέκτορας κοινωνιολογίας) παρουσίασε κι έκανε αποτίμηση της συλλογικότητας – εγχείρημα «Γειτονιά της Σβώλου» στην οποία είναι βασικό μέλος κι η οποία ξεκίνησε το 2014 ως ένας συλλογικό γεύμα στο πεζοδρόμιο στην ομώνυμη οδό, στο κέντρο της Θεσ/νικης που συμμετείχαν μερικές δεκάδες άτομα. Από την επιτυχία και τις πολλές θετικές επιδράσεις στη γειτονιά δυνάμωσαν, την επόμενη χρονιά έγινε παρέλαση με συμμετοχή κι άλλων ομάδων της πόλης, εκτός από το δείπνο, για να φτάσει το 2016 σε συμμετοχή 5 χιλιάδων ατόμων. Η επιτυχία του εγχειρήματος πέρα από την εκθετική αύξηση των συμμετεχόντων στο «δείπνο της άνοιξης» και τις παράλληλες εκδηλώσεις, συνίσταται μεταξύ άλλων στη σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ των γειτόνων και στο ότι έχει γίνει σημείο αναφοράς για περισσότερες δράσεις πέρα από το δείπνο, όπως πρόσφατα με το κάλεσμα για το εργαστήρι συμμετοχικού σχεδιασμού για ένα πάρκο τσέπης. Από την άλλη η λογική της ανάθεσης είναι κάτι που παραμένει κυρίαρχο και όσοι συμμετέχουν ενεργά είναι ελάχιστοι, οι νέοι ηλικιακά είναι επίσης λίγοι, ενώ ερωτήματα παραμένουν για την εξέλιξη του εγχειρήματος η σχέση του με το δήμο και φορείς της αγοράς και άλλους φορείς (ερωτήματα που προσεγγίστηκαν από διαφορετικές οπτικές γενικότερα στο συνέδριο)

Η Φωτεινή Νασιώκα (υποψ. διδάκτωρας οικονομολόγος Θεσσαλίας) παρουσίασε την έρευνα για τα εγχειρήματα αυτοδιαχείρισης σε αστικούς ανοιχτούς χώρους: ένα από τα τυπικά παραδείγματα της «τραγωδίας των κοινών» αποτελούν οι εγκαταλελειμμένες ή ανεκμετάλλευτες εκτάσεις δημόσιας αστικής ή περιαστικής γης, Οι εκτάσεις αυτές διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην ποιότητα ζωής των πόλεων, ωστόσο οι παραδοσιακές λύσεις της δημόσιας διαχείρισης ή της ιδιωτικοποίησης αποτυγχάνουν, οι πρώτες λόγω έλλειψης δημόσιων πόρων και οι δεύτερες λόγω χαμηλής επενδυτικής αξίας και ασαφών ή δυσεπίλυτων περιουσιακών δικαιωμάτων. Η δημιουργία αυτοδιαχειριζόμενων πάρκων και αγρών στις εκτάσεις αυτές αποτελεί την αποδοτικότερη ίσως λύση για την διαχείρισή τους και την αντιμετώπιση των περιβαλλοντικών, οικονομικών και κοινωνικών προκλήσεων που δέχονται οι σύγχρονες πόλεις. Η μελέτη (στα πλαίσια διδακτορικής διατριβής) μελετά τις βέλτιστες πρακτικές, με μελέτες περίπτωσης συγκεκριμένων εγχειρημάτων: το αυτοδιαχειριζόμενο Πάρκο Ναυαρίνου, η ομάδα Περιαστικών Καλλιεργειών Θεσσαλονίκης (ΠΕΡ.ΚΑ.), οι Αγρόσχολοι Βριλησσού, ο Αυτοδιαχειριζόμενος Αγρός στο Ελληνικό, το Περιβόλι της Νίκαιας,  κ.ά.,
Ο Ιορδάνης Στυλίδης (αναπλ. καθηγητής αρχιτεκτονικής Θεσσαλίας) παρουσίασε μια ιδέα – βιβλίο «το οικοδομικό τετράγωνο», ένα βιβλίο με πολλούς υπότιτλους, που περιέχει ιδέες εφαρμογής των κοινών και της αλληλεγγύης σε ένα οικοδομικό τετράγωνο, ή στα ισοδύναμά του σε μη αστικές περιοχές. Μια απόπειρα* ακριβούς κοστολόγησης του εγχειρήματος και ό,τι απαιτεί: οι κάτοικοι οργανώνονται μέσα από τρεις κύκλους συμμετοχής των 10, 100 και 200 ευρώ (για τις βασικές υποδομές, τη σίτιση και στη μεγάλη εικόνα για κάλυψη ακόμη περισσότερων αναγκών). Το βιβλίο δεν παρουσιάστηκε επαρκώς. η περίληψή του εδώ

Ο Γιώργος Γρίτζας, «ψυχή» του συνεδρίου (επικ. καθηγητής στο χωροταξίας απθ) έκανε μια  κατατοπιστική παρουσίαση του θεωρητικού υπόβαθρου. Η συνομιλία μεταξύ της στρουκτουραλιστικής και μεταστρουκτουραλιστικής θεωρητικής παράδοσης, στα πεδία της ανθρωπολογίας/γεωγραφίας είναι που επηρεάζουν την κουβέντα γύρω από τα κοινά και την ΚΑΟ και τα αναλυτικά εργαλεία που χρησιμοποιούνται. Σύμφωνα με τη μεν πρώτη, κάθε επιχείρημα «εναλλακτικής» οικονομίας εντός του καπιταλισμού είναι καταδικασμένο να αποτύχει. Από την άλλοι μεταστρουκτουραλιστές, με κυρίαρχη αναφορά την Gibson-Graham θεωρούν ότι αυτό δεν ισχύει. Δίνουν έμφαση στο «τι είναι δυνατό» κι όχι «τι είναι πιθανό», χωρίς να κάνουν εκ των προτέρων αξιολογήσεις. Έτσι, η έννοια της ελπίδας αποκτά κεντρική σημασία, αφού κάτι που έχει έστω και μικρή κατ’ εκτίμηση πιθανότητα αξίζει να επιδιωχθεί, εφόσον είναι δυνατό να συμβεί. Επίσης, αναφορά στην Judith Butler, που με η επιτελεστικότητα που εισάγει (η επαναλαμβανόμενη πρακτική μέσω της οποίας ο λόγος παράγει τα αποτελέσματα που ονομάζει!) μπορεί να χει ευεργετική επίδραση (εφόσον θεωρήσουμε ότι οι ταυτότητες είναι δυναμικές, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με τη θεώρηση του Φουκώ). Έγινε αναφορά στην έννοια της κοινότητας, και σε παραδείγματα όπου άνθρωποι εκτός κοινότητας, ενισχύουν τις κοινότητες από τις οποίες προέρχονται. Λαμβάνοντας υπόψη ότι για να συμβεί κάτι, θα πρέπει πρώτα να το επιθυμήσεις (lacan), τι είναι αυτό το οποίο μπορεί να συγκροτεί σε σώμα κοινότητας κάποιον σήμερα που φεύγει και εργάζεται πχ στο εξωτερικό; Επίσης, αναφορές στα εργαλεία – πολιτικές της έρευνας για τη συγκρότηση των οικονομιών της κοινότητας που εισάγει η Gibson-Graham. Τονίζει τη σημασία της συμμετοχής των ακαδημαϊκών μέσω της έρευνας δράσης στην οικοδόμηση των οικονομιών της κοινότητας. Αξίζει να σημειωθεί ο ισχυρισμός της Gibson-Graham πως ενώ τα εναλλακτικά εγχειρήματα είναι γνωστά από προηγούμενες δεκαετίες, χωρίς όμως να έχουν αποτελέσει τη βάση για έναν κοινωνικό μετασχηματισμό,σήμερα αυτό που πλέον έχει αλλάξει είναι η «η πραγματική και δυνητική σχέση … [των ερευνητών] με ό,τι συμβαίνει “από τα κάτω”». Οι τρεις πολιτικές που προτείνονται είναι (Gibson-Graham, 2006 β: x):
• η πολιτική της γλώσσας, που έχει στόχο την ανάπτυξη ενός πλουσιότερου λόγου για την τοπική οικονομία και την ανάδειξη των ήδη υφιστάμενων ποικίλων οικονομικών δυνατοτήτων.
• η πολιτική του υποκειμένου, που αφορά «την καλλιέργεια του εαυτού μας και των άλλων ως υποκειμένων της μη καπιταλιστικής ανάπτυξης»,
• η πολιτική συλλογικής δράσης, που αφορά «τη συνεργατική εργασία για να δημιουργηθούν εναλλακτικά εγχειρήματα και εναλλακτικοί χώροι». Η πολιτική της συλλογικής δράσης βασίζεται στο ότι προσερχόμαστε κενοί στη συγκρότηση των κοινοτήτων μιας νέας οικονομικής πραγματικότητας. Κι όταν λέμε κενοί, χωρίς εκ των προτέρων έτοιμες απαντήσεις αλλά με σκοπό να απαντηθούν ερωτήματα που συνθέτουν τη νέα πραγματικότητα όπως: Ποιες είναι οι ανάγκες μας και με ποιον τρόπο μπορούμε να τις καλύψουμε; Τι θα κάνουμε με το πλεόνασμα που προκύπτει μετά την κάλυψη των αναγκών μας; Πώς και πού θα το συγκεντρώνουμε και πώς θα το μοιράζουμε ή γενικότερα θα το διαθέτουμε; Ποιους πόρους διαθέτουμε; Πώς θέλουμε να τους καταναλώνουμε; Ποια είναι τα κοινά μας αγαθά; Πώς πρέπει να τα ανανεώνουμε, να τα συντηρούμε και να τα επεκτείνουμε; Τα ερωτήματα αυτά απαντώνται μέσω μιας «δημοκρατικής διαβούλευσης».  Περισσότερα στην περίληψη, αλλά και στο βιβλίο των Γρίτζα – Καβουλάκου που διατίθεται δωρεάν «εναλλακτικοί οικονομικοί και πολιτικοί χώροι»
Ακολούθησε η 12η συνεδρία, σχετικά με: «ΚΑΟ, Κοινά και κοινωνικός μετασχηματισμός (1): Αφηγήσεις, προαπεικόνιση, αξία, εμπόδια και αντιφάσεις»

Γιάννης Ζαϊμάκης
Λόγος περί κρίσης, αυτονομίας και ‘κοινών’ σε αφηγήσεις μελών της αλληλέγγυας οικονομίας
Κώστας Γαλανόπουλος
O συνεργατισμός ως προαπεικόνιση και παράδειγμα. Δυνατότητες για μια μη αυταρχική διαφυγή στις θεωρίες του κοινωνικού μετασχηματισμού
Antonios Broumas
Value Circulation and Value Pooling within and beyond the Commons
Ευάγγελος Παπαδημητρόπουλος
Για τα εμπόδια και τις αντιφάσεις των Κοινών

Ο Γιάννης Ζαϊμάκης (καθηγητής κοινωνιολογίας, Κρήτη) μας μίλησε μεταξύ άλλων για την αμφισημία ανάμεσα στην ιδεολογική καθαρότητα και στη σύγκλιση σε ευρύτερους κοινωνικούς αγώνες (μαζί με το πρεκαριάτο) προάσπισης των κοινών -αλλά και των δημόσιων αγαθών- ενάντια στις περιφράξεις των κοινών από την αγορά. Επίσης στο αν τα εγχειρήματα και το κίνημα των κοινών θα εντάξει ή αντισταθεί στο «χέρι φιλίας» του ευέλικτου καπιταλισμού και στις αλληλέγγυες πρακτικές και μορφές αυτοοργάνωσης που αυτό προάγει (κι έτσι ενσωματώνει..). Μελέτη κριτικής ανάλυσης λόγου που καταλήγει πως «μολονότι οι πολιτικές των κοινών και της αλληλέγγυας οικονομίας έχουν απώτερο στόχο ευρύτερους κοινωνικούς μετασχηματισμούς, στην πράξη δεν έχουν την ανάπτυξη και το μέγεθος που απαιτείται για να αποτελέσουν, με όρους του De Angelis (2013) ένα ανάχωμα στα αποτελέσματα της κρίσης και να προσφέρουν πραγματικά εναλλακτικές στην πλειοψηφία των ανθρώπων. Περίληψη εδώ
Ο Κώστας Γαλανόπουλος (υποψ. διδάκτορας πολιτικών επιστημών Πάντειου) αναφέρθηκε στην «αυταρχική αναδίπλωση» και τόνισε πως η συνέπεια «μέσων και σκοπών» είναι απαραίτητη όταν θέλεις να χτίσεις ανταγωνιστικά στην αυταρχική επιβολή και την καθολική ρύθμιση εγχειρήματα. Εγχειρήματα πράξης που να αποτελούν προεικόνιση ενός κοινωνικού μετασχηματισμού. Τα εγχειρήματα αυτά είναι παραδείγματα εξισωτικών αλληλέγγυων πυρήνων (με 3πλη δράση..) ++ μεταστατικών .. ++ Περίληψη
Ο Αντώνης Μπρούμας (διδακτορικός ερευνητής, Westminster, London) παρουσίασε στην αγγλική, αλλά δεν πτοηθήκαμε 🙂 (υπήρξαν κι άλλες εισηγήσεις στην αγγλική και λογικό, παρότι κάποιους μας δυσκόλεψε σημαντικά αυτό το γεγονός).
Η συνεδρία έκλεισε με τον Ευάγγελο Παπαδημητρόπουλο που μας μίλησε σχετικά με τις αντιφάσεις των κοινών.
Η τελευταία συνεδρία που παρακολούθησα (14η) ήταν σχετικά με  «ΚΑΟ, Κοινά και κοινωνικός μετασχηματισμός (2): Στρατηγική, Δυναμική, Ετερότητα, Μετα-καπιταλιστικά οράματα»
Κιουπκιολής Αλέξανδρος
Τα «κοινά» ως πρόταση κοινωνικού μετασχηματισμού: το πολιτικό έλλειμμα και η μετα-ηγεμονική στρατηγική
Θοδωρής Καρυώτης
Μέσα, ενάντια και πέρα από το κράτος και την αγορά: τα κοινά ως μετασχηματιστική δύναμη         Κάρολος Ιωσήφ Καβουλάκος
Η ετερότητα των εναλλακτικών ανταλλακτικών δικτύων: Η περίπτωση της Ελλάδας
Λίλα Λεοντίδου
Τα Κοινά και η Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία ως προάγγελοι μιας μετα-καπιταλιστικής Γεωγραφίας

ο Αλέξανδρος Κιουπκιολής …. +++
σημαντική η παρουσίαση του Θόδωρου Καρυώτη +++

Κάρολος Ιωσήφ Καβουλάκος …++++

Λίλα Λεοντίδου  ….+++

Μέσα από αυτές τις συνεδρίες προβληματισμοί και σημεία αναφοράς που τέθηκαν περισσότερο από μία φορά είναι μεταξύ άλλων:
– το αν τα εγχειρήματα εντός του καπιταλισμού είναι δυνατό να αποσκοπούν στον κοινωνικό μετασχηματισμό κι αν ναι, είναι δυνατό αυτό να είναι αυτοσκοπός τους;
– από την άλλη, το κρίσιμο ερώτημα, το οποίο ανάγεται στις παραδοσιακές μαρξιστικές θεωρήσεις έναντι άλλων σύγχρονων προσεγγίσεων: αν είναι δυνατό εγχειρήματα που προάγουν τα κοινά, το διαμοιρασμό, και τις σχέσεις αλληλεγγύης να λειτουργήσουν εντός του καπιταλισμού χωρίς αργά ή γρήγορα να ενσωματωθούν στις κυρίαρχες αρχές της αγοράς
– σε θεωρητικό επίπεδο οι θεωρητικές παραδόσεις του στρουκτουραλισμού και μετασκρουκτουραλισμού, οι ορισμοί της Elin Ostrom, οι αναφορές στους De Angelis, Gibson-Graham, …
– αξία χρήσης vs αξία …  Είναι δυνατόν το εμπόρευμα (παραγωγή προϊόντων) να αποτελεί κομμάτι των κοινών, και να μην ενσωματώνεται σταδιακά ή άμεσα στον καπιταλισμό;

απόσπασμα από Λιερό:
΄»η ισχυρή, εκτεταμένη και σε μεγάλο ιστορικό βάθος παρουσία της οικογενειακής μικροϊδιοκτησίας στην Ελλάδα αποτέλεσε μια από τις προϋποθέσεις των «Κοινών». Από την άλλη μεριά, η σημερινή «τραγωδία των κοινών» έχει βαρύτατες συνέπειες ως προς την επιβίωση των οικογενειακών μικροϊδιοκτησιών. Πουθενά δεν βρίσκουμε μια καθαρά ατομική ή ολοκληρωτικά κοινοτική ιδιοκτησία. Όμως, στις κοινωνίες με καθεστώς κοινοκτημοσύνης είναι ακριβώς τα αντικείμενα που αποτελούν ατομική «ιδιοκτησία» αυτά που μένουν έξω από τις σχέσεις ανταλλαγής ή μοιράσματος, ή υπεισέρχονται σε αυτές τις σχέσεις με πολλούς περιορισμούς. Αντίθετα, με την επικράτηση της ιδιωτικής ιδιοκτησίας με την έννοια της πλήρους κυριότητας, δηλαδή του δικαιώματος που παρέχει στον δικαιούχο άμεση, απόλυτη και καθολική εξουσία πάνω στο πράγμα, αυτοί οι περιορισμοί αίρονται και ο άνθρωπος μπορεί ελεύθερα να διαθέσει στην αγορά τη γη, το σπίτι, τα εργαλεία του. Ο άνθρωπος πλέον, ως ιδιοκτήτης του εαυτού του, δεν Είναι οι ικανότητές του, Έχει τις ικανότητές του και μπορεί ελεύθερα να τις διαθέτει στην αγορά.
Η πρωταρχική συσσώρευση, με την ίδια κίνηση, αποστερεί τον άνθρωπο τόσο από την κοινοτική όσο και από την οικογενειακή ιδιοκτησία. Σήμερα, στην Ελλάδα, η αλλοτρίωση των κοινών αγαθών αφενός και των οικογενειακών περιουσιών αφετέρου (ιδιωτικοποιήσεις αλλά και πλειστηριασμοί, κατασχέσεις, εξοντωτική φορολόγηση στα όρια της δήμευσης) αποτελούν μέρη της ίδιας διαδικασίας. Ένα πλατύ και με πλειοψηφικά χαρακτηριστικά κίνημα εναντίον των νέων περιφράξεων που έχουν δρομολογηθεί στη χώρα μας, δεν μπορεί να υπάρξει παρά μόνο μέσα από την αναδημιουργία αυτού του δεσμού ανάμεσα στις οικογενειακές μικροϊδιοκτησίες και τα κοινά»
Ανταπόκριση για τη Βιομόνοια: Αλέξανδρος Καρυπίδης
Advertisements

About Biomonia

Seriously looking for a better world today!
This entry was posted in Κοινωνική οικολογία, Οικοκοινότητες, Οικονομία, Ομότιμα δίκτυα, ανταλλακτική οικονομία and tagged , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s