Οφέλη από την αυτό-κατευθυνόμενη μάθηση

cropped-gnosi.jpg

Οι γονείς των οποίων τα παιδιά κάνουν τη μετάβαση στην αυτό-κατευθυνόμενη μάθηση παρατηρούν συχνά ότι αυτό είναι κάτι περισσότερο από μια νέα προσέγγιση στην εκπαίδευση, είναι ένας νέος τρόπος ζωής. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η αυτοκατευθυνόμενη μάθηση αντανακλά την πεποίθηση ότι οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα να ζήσουν τη ζωή τους και να ακολουθήσουν τα δικά τους μονοπάτια – να «επιδιώξουν την ευτυχία» με τους δικούς τους τρόπους, εφόσον δεν παρεμβαίνουν στα δικαιώματα των άλλων να κάνουν το ίδιο. Η αυτό-κατευθυνόμενη μάθηση μιλά για τη δημιουργία μιας συλλογικής κουλτούρας, στην οποία οι ατομικές ελευθερίες αξιολογούνται και ασκούνται με συνεργειακούς τρόπους που υποστηρίζουν την «ελευθερία και τη δικαιοσύνη για όλους». Βασίζεται στην υπόθεση ότι εμείς, ως άτομα, θα ωφεληθούμε περισσότερο από το μοίρασμα της γνώσης και όχι από την συσσωρευσή της. Είναι μια φιλοσοφία κερδοφόρα. Μερικά από τα σημαντικότερα οφέλη της αυτό-κατευθυνόμενης μάθησης είναι τα εξής:

Η αυτό-κατευθυνόμενη μάθηση προάγει τη φυσική ανάπτυξη της αυτοπεποίθησης, της πρωτοβουλίας, της επιμονής και της ικανοποίησης από τη ζωή. Ενώ δεν ελέγχουμε τελικά τη ζωή μας (εξαιτίας πολλών εξωτερικών παραγόντων που μας επηρεάζουν όλους, συμπεριλαμβανομένων των γονιδίων στις περιβαλλοντικές συνθήκες), είμαστε υπεύθυνοι για τη δική μας ζωή. Είμαστε υπεύθυνοι για να κάνουμε τις επιλογές που βοηθούν να δημιουργήσουμε τα δικά μας μονοπάτια, σίγουρα μόλις ενηλικιωθούμε. Η αυτό-κατευθυνόμενη μάθηση αυξάνει σε μεγάλο βαθμό την ικανότητα ενός ατόμου να κάνει καλές, έξυπνες, αυτο-επιβεβαιωτικές επιλογές σε κάθε κρισιμη περίσταση. Όσο περισσότερη εξασκούν οι άνθρωποι τη λήψη των δικών τους αποφάσεων – με την ανάγνωση των δικών τους ιδεών, συναισθημάτων, θέσεων και αναγκών και τη ζύγιση τους με τις διαθέσιμες επιλογές – όταν είναι νέοι, τόσο πιο πιθανό είναι να γίνουν ώριμοι, λογικοί, υγιείς και συμπονετικοί ενήλικες.

Η αυτό-κατευθυνόμενη μάθηση μειώνει την πιθανότητα τα παιδιά να υποφέρουν από τα δια βίου τραύματα που συνήθως παράγονται από την καταναγκαστική εκπαίδευση. Αυτό δεν σημαίνει ότι κανένας δεν θα πει ποτέ τίποτα αποθαρρυντικό για αυτούς, να τα αποκαλέσει χαζά ή να τα χαρακτηρίσει ανίκανοι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Υποστηρίζει, ωστόσο, ότι δεν θα βιώσουν συστημική ενίσχυση τέτοιων αρνητικών μηνυμάτων, όπως η τοποθέτηση σε μια χαμηλότερου επιπέδου ομάδα ανάγνωσης στην πρώτη τάξη, επειδή δεν βρίσκονται στο ίδιο χρονοδιάγραμμα με τους φίλους τους ή να χαρακτηριστούν «νωθρά» ή τεμπέλικα επειδή προτιμούν το δικό τους μονοπάτι σε σχέση με αυτό που διαθέτουν οι σχολικές αρχές. Στο βιβλίο «Πώς αποτυγχάνουν τα παιδιά», ο John Holt έγραψε: «Το σχολείο είναι ένας τόπος όπου τα παιδιά μαθαίνουν να νιώθουν χαζά». Αυτό ισχύει και για πολλούς νέους που τα σχολεία θεωρούν «νικητές» λόγω των υψηλών βαθμών τους. Όπως ο Holt, και αργότερα η Kirsten Olson (στο βιβλίο της «Πληγωμένα από το σχολείο»), έχουν τόσο περίτεχνα περιγραψει, οτι κανένας δεν είναι αδιαπέρατος από τον κρυφό φόβο ότι μπορεί να εκτεθέι ανά πάσα στιγμή ως «αποτυχία» όταν η επιτυχία συνδέεται με αυθαίρετες δοκιμασίες στα μέτρα που επινοήθηκαν από άλλους, όπως συμβαίνει στο σχολείο. Τέτοιες πληγές είναι ισόβιες ποινές . Μπορεί να προσπαθήσουμε να τις θάψουμε κάτω από πολλά χρόνια επιτυχημένων μετα-σχολικών εμπειριών, αλλά δεν εξαφανίζονται. Για πολλούς ανθρώπους, η μάχη για την αντιστάθμιση τέτοιων συναισθημάτων είναι μια συνεχόμενη εξάντληση. Σκεφτείτε πόσο ευτυχέστεροι και πιο επιτυχημένοι θα μπορούσαμε να είμαστε αν δεν έπρεπε να συνεχίσουμε να προσπαθούμε να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε τα ανδρείκελα που μας οδήγησαν να φοβόμαστε ότι θα μπορούσαμε να είμαστε ή ότι είμαστε οι διανοητικά ανώτεροι όπως μας χαρακτήρισαν στο σχολείο. Πόσο καλύτεροι ακροατές και μαθητές θα μπορούσαμε να είμαστε αν δεν έπρεπε πάντα να υπερασπιζόμαστε τον εαυτό μας και να αποδείξουμε τις γνώσεις μας σε άλλους. Πόσο πιο ανοιχτοί και φιλοπερίεργοι θα μπορούσαμε να είμαστε – όπως ήμασταν όταν ήμασταν δύο ετών – αν η αυτοεκτίμησή μας δεν είχε ούτε θυσιαστεί ούτε ψευδώς ενισχυθεί για όλα αυτά τα χρόνια.

Η αυτό-κατευθυνόμενη μάθηση παρέχει ευκαιρίες να ακολουθήσουμε ένα πολύ μεγαλύτερο φάσμα ενδιαφερόντων από ό, τι είναι δυνατό σε ένα τυπικό σχολείο με το προκαθορισμένο πρόγραμμα σπουδών, το σταθερό χρονοδιάγραμμα και την αδυναμία να εξυπηρετήσει τις ανάγκες και τα ιδιάιτερα ενδιαφέρονταψ των ατόμων. Ακόμη και τα θέματα που εντάσσονται στο συνηθισμένο σχολικό πρόγραμμα μπορούν να διερευνηθούν σε μεγαλύτερο βάθος, και πιο ουσιαστικά, στην αυτοκατευθυνόμενη μάθηση – όπως η πραγματική ναυπήγηση και η πλεύση ενός σκάφους παρά η απλή ανάγνωση για το πώς το έκαναν άλλοι, ή αποτυπώνοντας το έδαφς και όχι απλώς υπολογίζοντας το εμβαδόν ενός πολυγώνου που παρουσιάζεται σε ένα φύλλο εργασίας. Και αν το σκάφος βυθιστεί, μπορεί κανείς να το επισκευάσει και να μάθει από το λάθος, αντί να το έχει σημειώσει λάθος και να προχωρήσει στο επόμενο «έργο.» Όταν η βάρκα επιπλέει, μπορεί να υπάρχει χρόνος να την πάρετε για μια βόλτα – ακόμη και μακρινή, που ίσως οδηγεί στην εξερεύνηση ενός εντελώς καινούργιου συνόλου ενδιαφερόντων. Όποιοι περιορισμοί υπάρχουν, δεν είναι αποτέλεσμα προκαθορισμένου αναλυτικού προγράμματος σπουδών.

Η αυτό-κατευθυνόμενη μάθηση ενισχύει τη συνεργασία, εντός και εκτός της οικογένειας. Χωρίς τις επιβαλλόμενες απαιτήσεις ενός σχολικού προγράμματος, οι γονείς και οι νέοι είναι ελεύθεροι να δημιουργούν, να συζητούν, να διαπραγματεύονται, να σχεδιάζουν, να διερευνούν – να κάνουν – αυτό που αποφασίζουν οτι θα εξυπηρετήσει καλύτερα τους στόχους, τις αξίες και τις προσωπικές τους επιθυμίες.

Η εμπειρία έχει δείξει ότι αυτή η προσέγγιση κάνει το αντίθετο από αυτό που οι περισσότεροι σκεπτικιστές φοβούνται. Το αποτέλεσμα είναι νέοι ενήλικες που είναι άνετοι με τον εαυτό τους και βαθιά ευαίσθητοι στις ανάγκες των άλλων. Αυτό συχνά αντικατοπτρίζεται στην επιλογή του επαγγέλματος και του τρόπου εργασίας: Επιλέγουν να συνεργαστούν και να ενδυναμώσουν τους άλλους παρά να αναζητήσουν την εξουσία πάνω σε άλλους. Η ευτυχία γεννά περισσότερη ευτυχία, και το ίδιο μπορεί να λεχθεί και για την αυτοκατευθυντικότητα. Οι άνθρωποι που αισθάνονται υπεύθυνοι για τη ζωή τους είναι πιο πιθανό να υποστηρίξουν την αυτοκατευθυντικότητα σε άλλους και να δεχθούν τις ευθύνες της ιδιότητας του μέλους στην ανθρώπινη οικογένεια.

Μτφ. από την Αγγλική : Βιομόνοια   Πηγή: http://alternativestoschool.com/articles/democratic-schools/

Advertisements

About Biomonia

Seriously looking for a better world today!
This entry was posted in Παιδεία, αυτοκατευθυνόμενη μάθηση and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s