Τοπικοποίηση: Ένα παγκόσµιο Μανιφέστο

Το κείµενο είναι από το βιβλίο του Colin Heines: Localisation –

a Global Manifesto, το οποίο κυκλοφορεί στα αγγλικά από τις

εκδόσεις Earthscan (σελ. 256-264)

Εισαγωγή

Η παγκοσµιοποίηση και το ελεύθερο εµπόριο βρίσκεται στο επίκεντρο µιας πρωτοφανούς επίθεσης, µιας και οι αρνητικές τους συνέπειες γίνονται µε το πέρασµα του χρόνου πιο ξεκάθαρες. Τώρα έχει έλθει πλέον η στιγµή για µια νέα περιεκτική και ριζική εναλλακτική πρόταση, η οποία θα βασίζεται σε νέες αρχές που θα διέπουν το παγκόσµιο σύστηµα. Αυτό το πρόταγµα θα πρέπει να αποζητά την µείωση των ανισοτήτων, την πληρέστερη ικανοποίηση των βασικών ανθρώπινων αναγκών και την πιο αποτελεσµατική προστασία του περιβάλλοντος. Ο τελικός του σκοπός θα πρέπει να είναι η διασφάλιση της δηµοκρατίας µέσα από την κινητοποίηση των ανθρώπων προς την κατεύθυνση της ανασύστασης των τοπικών οικονοµιών. Πρόκειται για µια προσέγγιση που υιοθετεί την προστασία της τοπικότητας, σε παγκόσµιο επίπεδο.

Αυτή η διαδικασία ονοµάζεται τοπικοποίηση και ουσιαστικά αποτελεί ένα σύνολο διασυνδεδεµένων πολιτικών που ενισχύουν προνοµιακά το τοπικό επίπεδο. Η τοπικοποίηση παρέχει ένα οικονοµικό και πολιτικό πλαίσιο όπου οι άνθρωποι, οι κοινοτικές συλλογικότητες και οι επιχειρήσεις µπορούν να επαναπροσδιορίσουν και να ελέγξουν την τοπική τους οικονοµία. Επίσης, δίνει τη δυνατότητα για την επίτευξη µεγαλύτερης συνοχής στις ανθρώπινες κοινότητες, την υποχώρηση της φτώχειας και των ανισοτήτων, αναβαθµίζει την ποιότητα ζωής, την κοινωνική πρόνοια και την περιβαλλοντική προστασία, αλλά ταυτόχρονα εξασφαλίζει το, πολύ σηµαντικό
για τους ανθρώπους, αίσθηµα της ασφάλειας.

Η τοπικοποίηση αποτελεί την ουσιαστική αντίθεση στην
παγκοσµιοποίηση, η οποία επικεντρώνεται στην άρση όλων των ελέγχων πάνω στο εµπόριο και παραµορφώνει τις οικονοµίες σε παγκόσµιο επίπεδο θέτοντας ως πρωταρχικό τους στόχο τον διεθνή ανταγωνισµό. Η τοπικοποίηση, αντίθετα, προϋποθέτει έναν διαφορετικό δι-εθνισµό της αλληλεγγύης, όπου η κυκλοφορία των ιδεών, των πολιτισµών, της τεχνολογίας και–
λιγότερο– των κεφαλαίων λειτουργεί προς την ενίσχυση των

τοπικών οικονοµιών σε παγκόσµιο επίπεδο. Η έµφαση που
δίνεται στο πλαίσιο της τοπικοποίησης δεν αφορά στον
ανταγωνισµό για την παραγωγή των φθηνότερων αγαθών, αλλά τη συνεργασία µε στόχο το καλύτερο δυνατό αποτέλεσµα.

Παγκοσµιοποίηση- Μια παγκόσµια πραγµατικότητα

βασισµένη σε χιµαιρικές θεωρίες

Η απελευθέρωση του εµπορίου θεµελιώνεται πάνω στην ατελή θεωρία του συγκριτικού πλεονεκτήµατος, στο ακαταµάχητο δόγµα της διεθνούς ανταγωνιστικότητας και στην κίβδηλη υπόσχεση της ανάπτυξης, ότι θα παράγει µελλοντικά πλούτο για όλους. Το συγκριτικό πλεονέκτηµα–που συνοψίζεται στην εντολή«να παράγεις αυτό που µπορείς καλύτερα και να εµπορεύεσαι τα υπόλοιπα»– είναι µια θεωρία µε πήλινα πόδια,
που αγνοεί την άνιση κατανοµή της ισχύος ανάµεσα στους
εµπόρους και τους παραγωγούς αλλά και ανάµεσα στα έθνη του πλανήτη. Επίσης, αυτή η θεωρία διακηρύττει, λανθασµένα, ότι η κυκλοφορία των κεφαλαίων θα παραµείνει σε τοπικό επίπεδο.
Παρ’ όλες τις προφανείς ατέλειες και την ασυµβατότητα αυτής της θεωρίας µε τη σύγχρονη πραγµατικότητα, ο Παγκόσµιος Οργανισµός Εµπορίου και οι υπόλοιποι διεθνείς οργανισµοί συµβάλλουν στην παγκόσµια κυριαρχία της αρχής του συγκριτικού πλεονεκτήµατος.

Η αρχή του«πλεονεκτήµατος του κεφαλαίου» αξιώνει ότι η ελεύθερη κυκλοφορία των επενδύσεων ενισχύει την
αποτελεσµατική και ορθολογική αξιοποίησή τους, και ότι, στη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, οι κυβερνήσεις προσαρµόζουν τις εθνικές οικονοµίες προς όφελος των επενδυτών. Στην πραγµατικότητα συµβαίνει το αντίθετο, καθώς οι επενδυτές ενεργούν µε βάση το αγελαίο τους ένστικτο. Για να προσελκύσουν το απελευθερωµένο κεφάλαιο, οι κυβερνήσεις προσπαθούν να επιτύχουν χαµηλά επίπεδα πληθωρισµού, µειώνουν τους φόρους και περικόπτουν τις κοινωνικές δαπάνες σύµφωνα µε τις απαιτήσεις των επενδυτών. Τούτο σηµαίνει πως
οι κυβερνήσεις εκχωρούν βασικούς µηχανισµούς
δηµοσιονοµικού ελέγχου, όπως είναι η ρύθµιση των επιτοκίων ή

ο καθορισµός του ύψους του δηµόσιου δανεισµού, ρισκάροντας έτσι µια πτώση της εγχώριας ζήτησης. Οι πρόσφατες οικονοµικές κρίσεις κατέδειξαν τις αρνητικές επιπτώσεις της απελευθέρωσης της διεθνούς κίνησης του κεφαλαίου και η Πολυµερής Συµφωνία για τις Επενδύσεις(MA I) κατέρρευσε υπό την πίεση της διεθνούς αντιπολιτεύσεως.

Τα πλεονεκτήµατα της µεταστροφής από την

παγκοσµιοποίηση στην τοπικοποίηση

Η διεθνής αντίσταση στις αρνητικές συνέπειες της
παγκοσµιοποίησης βρίσκεται σε άνοδο, ανοίγοντας το δρόµο για την επίτευξη της τοπικοποίησης. Οι παράµετροι του τοπικού, που µέχρι πρότινος καθορίζονταν από τα εθνικά κράτη, θα διαφέρουν, ανάλογα µε τις παραγωγικές δυνατότητες των προϊόντων και των υπηρεσιών που θα αναδιοργανώνονται. Το τοπικό επίπεδο καλύπτει µια ευρύτερη κλίµακα επίπεδων, από το υπο-εθνικό σε ό,τι αφορά στην αγροτική παραγωγή, µέχρι το περιφερειακό διεθνικό, σε ό,τι αφορά στην αναδιοργάνωση των
εναέριων µεταφορών. Η υλοποίηση της τοπικοποίησης
προϋποθέτει την κινητοποίηση πολλών παραγόντων. Παρόλα αυτά, πρόκειται για µια διαδικασία που ξεκινάει από τους ανθρώπους και δεν επιβάλλεται σ’ αυτούς. Οι µεγάλες  δυνατότητες αυτής της διαδικασίας συµπεριλαµβάνουν την αποκέντρωση της εξουσίας, τον έλεγχο της οικονοµίας, µεγαλύτερη κοινωνική και περιβαλλοντική προστασία και την καλύτερη, συλλογικότερη αξιοποίηση των τεχνολογικών
επιτευγµάτων. Η παγκόσµια χρηµατοπιστωτική κρίση καθιστά αυτή τη ριζική αλλαγή ακόµα πιο αναγκαία.

Η τοπικοποίηση µπορεί να ενισχύσει και να αναδιοργανώσει τις τοπικές κοινότητες, προκειµένου να ξαναχτίσουν τις οικονοµίες τους. Η οικονοµική ανανέωση και η αυξηµένη κοινωνική συνοχή επιτυγχάνεται, συγκεκριµένα, µέσα από την επένδυση στις επιχειρήσεις εντάσεως εργασίας, την ανανέωση των οικονοµικών υποδοµών και την ενίσχυση των προσωπικών
υπηρεσιών πρόνοιας σε τοπικό επίπεδο. Οι τοπικές επιχειρήσεις

µπορούν να παίξουν κεντρικό ρόλο και έχουν πολλά να

κερδίσουν απ’ αυτή τη διαδικασία.

Από την άλλη πλευρά, η παγκοσµιοποίηση εκθέτει σε τριπλό

κίνδυνο τις βιώσιµες τοπικές κοινότητες, καθώς:

,ο φετιχισµός της διεθνούς ανταγωνιστικότητας που τη

διακατέχει δεσµεύει τις δηµόσιες δαπάνες σε βαθµό που

ανακόπτεται η ανανέωση των κοινοτήτων,

,οδηγεί στην εξάρτηση των κυβερνήσεων από τους ξένους

επενδυτές, πράγµα που συνήθως απολήγει σε αύξηση της

ανεργίας,,αναδιαρθρώνει τη γεωργική παραγωγή, καταστρέφοντας τις

µικρές επιχειρήσεις προς όφελος των πολυεθνικών.

Επιτυγχάνοντας την τοπικοποίηση

Το πρώτο βήµα προς την τοπικοποίηση αφορά σε µια ριζική αλλαγή στις συνειδήσεις των ανθρώπων, από την παθητική αποδοχή του ιδεολογήµατος ότι η παγκοσµιοποίηση είναι τόσο αναπόφευκτη στον πλανήτη όσο και η βαρύτητα, στην υποστήριξη µιας σειράς µέτρων που θα κάνουν εφικτή την υιοθέτηση µιας στρατηγικής της προστασίας του τοπικού σε παγκόσµιο επίπεδο. Προστατευτικά µέτρα όπως ο έλεγχος στις εξαγωγές και τις εισαγωγές, οι δασµοί, οι επιχορηγήσεις των τοπικών προϊόντων θα πρέπει να υιοθετηθούν σε παγκόσµια
κλίµακα, τουλάχιστον για µια ορισµένη µεταβατική περίοδο.
Αυτή η διαδικασία δεν θα είναι ανάλογη µε τον προστατευτισµό των παρελθόντων ετών, που αποζητούσε την προστασία της εγχώριας αγοράς ενώ ταυτόχρονα απαιτούσε να παραµείνουν όλες οι άλλες αγορές ανοιχτές στις δραστηριότητές του. Η έµφαση θα δοθεί στο τοπικό εµπόριο. Το διεθνές εµπόριο, µέσα στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας, θα πρέπει να συντονιστεί προς την ενίσχυση της διαφοροποίησης των τοπικών οικονοµιών. Μια τέτοια, δραµατική και ριζική αλλαγή θα πρέπει να υπερβεί την αντιπολίτευση των πολυεθνικών και γι’ αυτό θα χρειαστεί να υλοποιηθεί σε περιφερειακό επίπεδο,

ιδιαίτερα σ’ εκείνες τις περιφερειακές συσσωµατώσεις που

διαθέτουν αρκετή δύναµη για να πραγµατοποιήσουν κάτι τέτοιο

όπως είναι η Ευρώπη και η Βόρειος Αµερική.

Η τοπικοποίηση της παραγωγής και ο έλεγχος των

πολυεθνικών

Η βιοµηχανία πρέπει να τοπικοποιηθεί µέσω µιας αναπτυξιακής πολιτικής που θα ενθαρρύνει την παραγωγή και την πώληση στην ίδια γεωγραφική τοποθεσία. Μ’ αυτόν τον τρόπο οι απειλές των πολυεθνικών θα ισοσταθµιστούν από την παρουσία των νέων τοπικών ανταγωνιστών. Από τη στιγµή που οι πολυεθνικές επιχειρήσεις θ’ αναγκαστούν ν’ αποκτήσουν τοπικό χαρακτήρα, οι δραστηριότητές τους καθώς και οι
φορολογικές τους υποχρεώσεις θα τεθούν ξανά υπό
δηµοκρατικό έλεγχο. Από κει και πέρα τα αιτήµατα για την επιβολή κοινωνικών, εργατικών και περιβαλλοντικών µέτρων θα µπορέσουν να υλοποιηθούν, ενώ η επαρκής φορολόγηση των επιχειρήσεων θα ενθαρρύνει τις πολιτικές υποστήριξης των φτωχών κοινωνικών στρωµάτων.

Η τοπικοποίηση του χρήµατος

Οι καταστροφικές συνέπειες της απελευθερωµένης
κυκλοφορίας των κεφαλαίων έχουν οδηγήσει στην ανάγκη για επαναφορά των προστατευτικών µέτρων σε παγκόσµιο επίπεδο. Αυτό που χρειάζεται είναι η επιστροφή του χρήµατος στον τόπο ή στη χώρα προέλευσής του προκειµένου να ενισχυθεί η οικοδόµηση των διαφορετικών, βιώσιµων τοπικών οικονοµιών.
Τα µέτρα που θα συνέβαλλαν προς αυτή την κατεύθυνση
συµπεριλαµβάνουν ελέγχους στις ροές του κεφαλαίου, φόρους σαν αυτόν του Τόµπιν, ελέγχους στη φοροδιαφυγή, φραγµούς στα off shore χρηµατοπιστωτικά κέντρα, στην κυκλοφορία των κρατικών οµολόγων, αλλά και την ενθάρρυνση των συνεταιριστικών τραπεζών, των εναλλακτικών µορφών χρήµατος κ.λπ. Ακόµη, οι δηµόσιες και οι ιδιωτικές επενδύσεις προς άλλες χώρες θα πρέπει να προσανατολίζονται στην ενίσχυση της διαφοροποίησης των τοπικών οικονοµιών.

Μια πολιτική τοπικού ανταγωνισµού

Οι πολιτικές ενίσχυσης του τοπικού ανταγωνισµού θα
διασφαλίζουν την ποιότητα των παρεχόµενων αγαθών και
υπηρεσιών. Απελευθερωµένη από το καθεστώς του διεθνούς ανταγωνισµού που επιβάλλουν οι ξένοι επενδυτές, η οικονοµική δραστηριότητα θα µπορέσει να διεξαχθεί µέσα στο πλαίσιο πιο δίκαιων εργατικών, οικολογικών και κοινωνικών ρυθµίσεων, ενώ ταυτόχρονα θα µπορεί να ενισχύσει την ορµή της µέσω της υιοθέτησης των καλύτερων ιδεών και τεχνολογιών απ’ όλον τον
κόσµο. Η κυβερνητική πολιτική θα προστατεύει τη δοµή και τη θέση των µικρών, τοπικών επιχειρήσεων στην αγορά, ενώ ταυτόχρονα θα ελέγχει τη συµπεριφορά των µεγαλύτερων µέσα στα πλαίσια της αγοράς.

Φόροι για την τοπικοποίηση

Το κόστος για τη µετάβαση στην τοπικοποίηση καθώς και για την αναβάθµιση της προστασίας του περιβάλλοντος θα καλυφθεί κατά πολύ από τη φορολόγηση των πρώτων υλών, των µη-ανανεώσιµων πηγών ενέργειας αλλά και της µόλυνσης. Για την προώθηση µιας πιο εξισωτικής κοινωνίας, θα πρέπει να τεθούν φραγµοί στη µεταφορά των µεγάλων επιχειρηµατικών µονάδων από χώρα σε χώρα και να καταργηθούν οι φορολογικοί παράδεισοι, ώστε να γίνει εφικτή η φορολόγηση των επιχειρήσεων και των ατόµων ανάλογα µε το εισόδηµά τους, τον πλούτο και τη γη που κατέχουν. Το µεγαλύτερο µέρος
από τα έσοδα αυτής της φορολογικής πολιτικής θα
χρησιµοποιηθεί προκειµένου να ενισχυθούν τα φτωχότερα
κοινωνικά στρώµατα αλλά και να δοθούν κίνητρα για τη
δηµιουργία νέων θέσεων απασχόλησης.

ηµοκρατική τοπικοποίηση

Μια διαφοροποιηµένη τοπική οικονοµία απαιτεί την ενεργή δηµοκρατία της καθηµερινής κινητοποίησης προκειµένου να καλυφθούν ως επι το πλείστον οι ανάγκες των τοπικών κοινωνιών. Για τη διασφάλιση της όσο το δυνατόν πιο δίκαιης ανακατανοµής του παραγόµενου πλούτου απαιτείται

περισσότερος δηµοκρατικός και ευρύτερος πολιτικός και
οικονοµικός έλεγχος στο τοπικό επίπεδο. Η θέσπιση ενός
ελάχιστου εγγυηµένου κοινωνικού εισοδήµατος θα καταστήσει την εµπλοκή όλων στην διαδικασία της λήψεως των οικονοµικών αποφάσεων ένα αναφαίρετο δικαίωµα. Η χρηµατοδότηση των πολιτικών κοµµάτων από τις επιχειρήσεις θα απαγορευτεί αυστηρά και η δύναµη θα περάσει έτσι από τους οικονοµικούς παράγοντες στους πολίτες. Αυτή η διαδικασία προϋποθέτει την ενθάρρυνση της µεγαλύτερης δυνατής συµµετοχής στον καθορισµό των τοπικών οικονοµικών, πολιτικών και περιβαλλοντικών πρωτοβουλιών.
Κάτι τέτοιο θα απαιτούσε την ισόρροπη συµµετοχή του

κράτους, των κοινοτικών δικτύων και οργανισµών και των
κοινωνικών κινηµάτων.

Εµπόριο και διεθνής βοήθεια για την τοπικοποίηση

Οι κανόνες της GATT , που σήµερα υπηρετεί ο Παγκόσµιος
Οργανισµός Εµπορίου, πρέπει να αναθεωρηθούν ριζικά και να µετατραπούν σε κανόνες µιας Γενικής Συµφωνίας για το Βιώσιµο Εµπόριο (General Agreement for Sustainable Trade –

GAST), η οποία και θα καθοδηγείται από έναν δηµοκρατικό

Παγκόσµιο Οργανισµό για την Τοπικότητα. Ρόλος αυτών των οργανισµών θα είναι να διασφαλίσουν ότι το περιφερειακό εµπόριο, η διεθνής οικονοµική βοήθεια, οι χρηµατοπιστωτικές ροές και η παγκόσµια κυκλοφορία των ιδεών και της τεχνολογίας λειτουργεί πραγµατικά προς την οικοδόµηση βιώσιµων τοπικών οικονοµιών. Ο στόχος είναι να ενισχυθεί η απασχόληση µέσα από την επίτευξη ολοένα και µεγαλύτερης αυτονοµίας όλων των επιπέδων της τοπικότητας.

Πώς θα υλοποιηθεί η τοπικοποίηση;

Η διεύρυνση της αντίστασης

Η µαζική αντίσταση στην παγκοσµιοποίηση µπορεί να
κατευθυνθεί προς την οικοδόµηση µιας εφικτής εναλλακτικής λύσης—
της τοπικότητας. Υπάρχουν ήδη αµέτρητοι άνθρωποι και κινήσεις που προωθούν την ενίσχυση της τοπικότητας από

τη βάση. Το κίνητρο για τη συνειδητοποίηση της αξίας τέτοιων ριζικών εναλλακτικών τοπικών λύσεων από την πλευρά των κυβερνήσεων είναι η επιτακτική ανάγκη της εξόδου από το κλίµα της οικονοµικής αστάθειας και της ύφεσης, της ανεργίας και της ανεπαρκούς κάλυψης των ανθρωπίνων αναγκών. Εξ ίσου σηµαντικό στην οικοδόµηση µιας διαφορετικής τάσης της

«τοπικότητας» στο σύγχρονο πολιτικό σκηνικό είναι και η

πίεση των κοινωνικών κινηµάτων. Η τελευταία, προκειµένου να αποβεί αποτελεσµατική, πρέπει να πάψει να αγωνίζεται για τα επιµέρους ζητήµατα που εγείρει η παγκοσµιοποίηση και να προσεγγίσει το ζήτηµα πιο συνολικά, να κατανοήσει ότι η επιτυχία στα επιµέρους περνά µέσα από την υιοθέτηση µιας λογικής τοπικοποίησης σε διεθνές επίπεδο, µε λίγα λόγια την
υιοθέτηση µιας στρατηγικής που θα προστατεύει την
τοπικότητα σε παγκόσµιο επίπεδο.

Καταστρέφοντας θέσεις εργασίας για τη µείωση του

πληθωρισµού

Οι παγκόσµιες αποπληθωριστικές τάσεις καθοδηγούνται από τη µεταφορά της βιοµηχανίας σε χώρες µε φτηνό εργατικό δυναµικό, από την αυτοµατοποίηση της παραγωγής και τις περικοπές των κοινωνικών δαπανών— εξελίξεις που υπαγορεύει το καθεστώς του απελευθερωµένου εµπορίου στ’ όνοµα της διεθνούς ανταγωνιστικότητας. Αυτές οι εξελίξεις έχουν οδηγήσει στη χειρότερη κρίση ανεργίας και υπο- απασχόλησης που γνώρισε ο πλανήτης από τη δεκαετία του

1930. Η αύξηση της απασχόλησης θα είναι αποτέλεσµα

συντονισµένων προσπαθειών για τη διάσωση και την
αναβάθµιση των κοινωνικών παροχών, και αγώνων για την
αποκατάσταση των εργατικών δικαιωµάτων. Παρόλα αυτά, στο βαθµό που οι προσπάθειες αυτές δεν πλαισιώνονται από µια ευρύτερη, τοπικοποιητική στρατηγική, δεν θα µπορέσουν ποτέ να επιτύχουν απόλυτα τους σκοπούς τους.

Μια τοπικοποιητική στρατηγική για τους ακτιβιστές του

αντιπαγκοσµιοποιητικού κινήµατος

Ο πρωταρχικός σκοπός του Π.Ο.Ε. είναι να ελαχιστοποιήσει τις κυβερνητικές νοµοθεσίες και τους άλλους φραγµούς που ανακόπτουν το ελεύθερο εµπόριο σε παγκόσµιο επίπεδο. Ακολούθως, πιέζει τις κυβερνήσεις να εναρµονίζουν την πολιτική τους σύµφωνα µε τις ανάγκες του διεθνούς εµπορίου, παρακάµπτοντας τις προτεραιότητες που θέτει η εγχώρια πραγµατικότητα. Οι ακτιβιστές που δραστηριοποιούνται εναντία στην παγκοσµιοποίηση, για να πετύχουν τους στόχους
που θέτουν, θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν την αναγκαιότητα για τη διαµόρφωση µιας ευρύτερης στρατηγικής που θα απαντά στη διαδικασία της παγκοσµιοποίησης. Μια τέτοια στρατηγική,
που µπορεί να συµπεριλάβει όλα τα κύρια αιτήµατα του αντι- παγκοσµιοποιητικού κινήµατος, είναι αυτή της τοπικοποίησης, η οποία προκρίνει ένα πιο δίκαιο και εξισωτικό παράδειγµα για την αντικατάσταση του παγκοσµίως κυρίαρχου µοντέλου.

Αποτυχία της τοπικοποίησης σηµαίνει και αποτυχία των κινητοποιήσεων για τις κοινωνικές παροχές, τα εργατικά δικαιώµατα και τη διαφορετικότητα των πολιτισµών

Πολύ συχνά, τα κινήµατα για τη διάσωση της κοινωνικής
πρόνοιας δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν τους φραγµούς που θέτει η παγκοσµιοποίηση και οι περιφερειακές της απολήξεις– όπως είναι η Ενωµένη Ευρώπη– στη δυνατότητα των κυβερνήσεων να καταρτίσουν µια πιο δίκαιη δηµοσιονοµική πολιτική. Τα συνδικάτα και άλλοι κινηµατικοί θεσµοί συχνά συγχέουν την παγκοσµιοποίηση µε τον διεθνισµό. ∆ιεκδικούν µια «ανθρώπινη», ευγενική µορφή παγκοσµιοποίησης, που θα
προκύψει από την ελεγχόµενη απελευθέρωση του εµπορίου, παρόλο που είναι προφανές ότι η κατάργηση των φραγµών στο παγκόσµιο εµπόριο και η καλπάζουσα ανεργία που προκαλεί αποτελούν τον βασικό λόγο για την εργασιακή ανασφάλεια, τη συµπίεση των µισθών και την επιδείνωση των όρων εργασίας.
Ακόµη, η πολιτιστική διαφορετικότητα προϋποθέτει την
αντικατάσταση της παγκόσµιας βιοµηχανίας του θεάµατος απ’ όλους εκείνους που ενδιαφέρονται να διασώσουν τις εθνικές και τις τοπικές κουλτούρες.


Advertisements

About Biomonia

Seriously looking for a better world today!
Gallery | This entry was posted in Κοινωνική οικολογία, Οικονομία, Παιδεία, Περιβάλλον, Πνευματικότητα, Υγεία and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s